- جنتلمن، جنتل اون، اصلا جنتل خودت. به من چه!

- لبو !

 همچین دهنم آب میفته که نگو. یادش به خیر. شبا راهمو کج می­کردم که از جلوی اون لبویی رد نشم. به محض اینکه چشم میفتاد، بی­برو برگرد باید می­خریدم. تازه همونجا حال می­ده­ها جلوی اون گاریه (چهارچرخه، ارابه، چیه، همون) واستی و تو اون بشقابای کر و کثیف که هر بار برای تمیز شدن فرو می ره تو ظرف آب (که رنگ آبش قرمز شده !!)، با چنگال بخوری و آب تهشو همچین بی کلاسی هورررتتتتت بکشی. وایــیــیــی. به­به. ملچ مولوچ.  آخه تو اون تاریکی هیکشی آدمو نمی­بینه و نمی­شناسه. اون بخار لبوها هم که دیگه نگو، آخر خاطره­س. تازه اگه از مامانم نمی­ترسیدم بعدشم با آستینم دهنمو پاک می­کردم!

خداییش خیلی آدم ضعیف­النفسی­ام. خودم اعتراف می­کنم. اصلا تو بگو یه ذره من بتونم جلوی لبو مقاومت کنم، نُچ .

خدایا خودت صبر و مقاومت منو زیاد کن.

چیه خوشت اومد؟ چرا خجالت می­کشی بگی خودتم این­طوری هستی؟ خجالت بکشی صورتت گل می­ندازه­ها. می­شی عین لبو !!!  چی؟ لبو ؟

پی­نوشت نیست :

گر خاک می­خواهی مرا یکباره خاکستر شوم       ور بحر می­خواهی مرا این دیده را دریا کنم