نمی‌دانم اتفاقی‌ست يا نه. می‌خواستم امروز برايتان جمله کوتاهی بنويسم. يعنی احساس می‌کردم الان وقتش است. تا اينکه امشب فيلم "خيلی دور، خيلی نزديک" را ديدم. چه بگويم؟ بی‌شک اگر نمی‌خواستم نيز، دقيقاً بعد از ديدنش همين جمله در ذهنم ساخته می‌شد :

 « اينک من در قعر دره های خوشبختی هستم »