بشوی اوراق اگر هم‌درس مایی         که علـم عشـق در دفتـر نباشـد            
                                                                                                                        

شگفتا که هر چه می‌شنویم و می‌گوییم و می‌بینیم و می‌خوانیم، یا از عشق نشأت گرفته، یا منتهی به آن است.  خنده‌ها و گریه‌ها و نگاه‌ها و حرف‌ها و کتاب‌ها و شعر‌ها و فیلم‌ها و درس و مکتب و کار و هنر و اعداد و ارقام و سیاست و لاطائلات و جنگ و فقر و بیماری و پول و خشم و کوچه و ماشین و تلویزیون و اجسام و معانی و محبت و اصوات و آبشار و فریاد و شادی و درخت و شمع و خون و تولد    و زندگی   و حتی مرگ؛  هرچه در کائنات است. هر یک جلوه ای و رنگی از این واحد.

نور یکی‌ست و این عالم منشور؛    و طیف‌ها به وسعت دستانِ از دو سو باز.
آنچه از منشور برآمده، کثرتِ وحدت است و رنگ رنگ.
و آنچه رو به سوی آن دارد، عین وحدت است و یک‌رنگ.

چه می‌گویم؟ نشسته‌ام و به عادتِ قلم ارج می‌نهم! همه‌شان را باید پاک کنم. فقط آمده بودم «تنها بیت» دیوان حافظ را بنویسم:

یک قصه بیش نیست «غم عشق» و این عجب        کز هر زبان که می‌شنوم نامکرر است

و آن یک قصه
قصۀ حسین است ...