اولین شب پاییز با مهر آغاز شد.
زیبا، گرم و صمیمی، بیریا و ساده و دلنشین.
محفل انس.
جمع عزیزانی پاک و مؤمن که مرا هم به ضیافت خود خواندند، برایم باعث افتخار و خوشحالی شد.
این 
به نشانه یادبود همه زحمات بانی ِ آن.
و این 
برای همه دوستان عزیز.
از بین خیل انبوه واعظان و سخنرانان و بالای منبر روندگان و چه و چه، عده بسیار قلیلی حرفی برای گفتن دارند؛ از این میان نیز تعدادی انگشت شمار، شیوا صحبت میکنند تا ظرایف گفتارشان ناشنیده نمانند و اهل علم و معرفت را جذب سخنان خود کنند. باقی که حسابشان جداست و دنباله رُوان همیشگی و صدها و هزاران سالۀ عام خود را دارند و خواهند داشت.
روزهای نخست ماه مبارک رمضان، صحبتهای حاج آقا نقویان از تلویزیون پخش میشد. زیبایی کلام او در به کارگیری آیات قرآن و اشعار مولوی و حافظ از یک سو و اصطلاحات و تکه پرانی های امروزی (!) او از سوی دیگر فوقالعاده است. گاهی به خودم میگویم اگر از مجریان صدا و سیما بود حتما تا حالا چندین بار ممنوع الچهره اش کرده بودند بس که یه جوری حرف میزند !
البته ارادت من به ایشان به قبلتر برمیگردد. سه شب عزیز اعیاد شعبانیه، در هتل مدینه برایمان صحبت کردند ...
یک قسمت از سخنرانیشان در جشن رمضان و دو قسمت آخر صحبتهایشان در ماه رمضان را که ضبط شده، برای دانلود میگذارم:
[جشن رمضان]
[28 شهریور - قسمت اول] ، [28 شهریور - قسمت دوم]
[29 شهریور - قسمت اول] ، [29 شهریور - قسمت دوم]
چند روز پیش، دوستی یک فایل صوتی از صدای یک وروجک به اسم کیمیا 
برایم فرستاد که صدایش به شدت شبیه عسل بانوی ماست ! 
گاز گرفتنی ِ ملچ مولوچی ترش!
امیدوارم بعد از گوش کردن به صدای این لینک مرا از حملات خود مصون داشته و به جان مانیتور و اسپیکر هم نیفتید. از همین جا خود را از هرگونه قساوت قلب و سنگدلی مبرا می کنم. به من چه میخواستین گوش نکنین! مگه من گفتم؟!
تلفظ هر فعلی که براش مشکله، با یک کلمه عجیباً غریبای میدوده (!) جایگزین کرده. به ترکیبات زیر هم توجه کنید:
پی نوشت :
ای دلبر ما مباش بی دل بر ما یک دلبر ما به که دو صد دل بر ما
نه دل بـر مـا نه دلبر انـدر بر ما یـا دل بـر مـا فـرسـت یـا دلـبـر مـا ابوسعید
