سلام شهادت،
شهامت

برای منی که طعمی از مقاومت مقدس نچشیده­ام و هرچه با دل حس کرده­ام، از خوانده­هایم و بزرگوارانی - به حق - خالص بوده است، سخن راندن، شرم آور است.
اما،
والله دلم پر می­کشد برای درک صفای دلت
برای لحظات ناب، شب­های عملیات

علی می­گفت : اگر خدا به صورت انسانی بر روی زمین بین ما بود، به شکل چمران می­دیدمش
گفتم چمران ...
دیگر دستم را یارای نوشتن نیست
" خدا بود و دیگر هیچ "   ؛ گنجینه­ای­ست

حالا ادبیات نسل ما فرق کرده تا تکنولوژی و چرخدنده­ها و کامپیوتر و دوربین دیجیتال، ما را به فراموشی پرستش خاک وطن و ارزشها سوق دهد. گاهی به همین مفتی داشته­هایمان را دو دستی تقدیم می­کنیم.
حتی گاهی وقیحانه انکار می­­کنند و توهین، تا رنج­کشیده­های پرصلابت که آن زمان ستم دشمن را تحمل می­کردند، حال این زمان هم ستمی با طعم جدید بچشند. بگذریم که طعمها هم به سنت روزگار شیرین نماندند

ترکه بیداد و ستم مونده هنوز رو تن ما
دست من و تو باید این پرده­ها رو پاره کنه
کی می­تونه جز من و تو درد ما رو چاره کنه

راستی،
چرا خاک مظلومان از قانون همه دنیا پیروی نمی­کند؟ چرا اینجا خاک به رنگ سرخ است؟
الله اکبر

بنازم به بزم محبت که آنجا    گدایی به شاهی مقابل نشیند