عشق و مستی

صبح مشغول انجام کاری هستم که صدای تلویزیون کنجکاوم می­کند.

به گمانم برنامه زنده «مردم ایران سلام» است. حسام­الدین سراج صحبت می­کند.

« ببینید، حتی یک کودک پنج ساله که با مفاهیم و نکات ظریف حافظ آشنایی ندارد هم به اندازه خودش از ریتم و معنای ظاهری آن لذت می­برد. حالا هرچقدر این آشنایی بیشتر باشد، لذت بیشتر است. موسیقی سنتی هم همین است، این که شما می­فرمایید الان علاقه بیشتر مردم موسیقی پاپ شده، چون بایستی فرهنگ سازی برای شناخت موسیقی کلاسیک صورت می­گرفت اما نشده­است. اگر اشعار حافظ و مولانا در موسیقی سنتی خوانده می­شوند چون اینها بادۀ مرد افکن هستند. با این قیاس، بعضی از این شعرها و آهنگهایی که الان پخش می­شه، سن کوئیک هم نیستند!»

بعدش هم چقدر زیبا و با متانت مشکلات و نگرانی­هایش را می­گوید.

من این آدم را چقدر دوست دارم. از آنهایی­ست که ابتدا صدا و هنرش را پخته کرده بعد کارش را ارائه داده، نه اینکه کم­کم از صفر به واسطه تلویزیون و آثارش شروع به رشد کرده­باشد. علمش هم که در جای خودش. فوق­العاده است این مرد آراسته!

راستش اینجا یواشکی می­نویسم کسی نشنود؛ هر از گاهی که استاد هم دلم را می­زند و مدام می­­خواند و حوصله­ام سر می­رود، یک راست می­روم سراغ سراج! استثنایی­ست.  به طور حتم تو را می­کِشد تا همنوایش شوی و با او زمزمه کنی و غرق در لذت شوی.

نزدیک ظهر باید جایی بروم. توی کاستهایم دنبال چیز خاصی نیستم اما نوار عشق­ و مستی حسام­الدین به چشمم می­خورد. برش می­دارم تا توی ماشین گوش کنم.

همین که استارت می­زنم، جلوی در کسی از ماشینش پیاده می­شود. دقیق­تر نگاه می­کنم. نه اشتباه نمی­کنم. پیاده می­شوم. با یک سلام و علیک و لبخند به استقبالش می­روم. بیش از اندازه مؤدب و صمیمی برخورد می­کند.

می­گویم: «من از ارادتمندان خاص شما هستم.»

و این را سراج از نگاهم کاملا می­خواند.

ضبط روشن است و آرام می­رانم.

پی­نوشت: شبی مجنون­به لیلی گفت که­ای محبوب بی­همتا
               تو را عاشـق شود پیـدا ولی مجنـون نخواهد شـد