خورشید را برمی­داری می­گذاری ته جاده کویر و می­روی به سویش. نه چشمهایت می­سوزد و نه چشم برمی­داری از انتهای خطوط موازی.

گوشها صدایی نمی­شنوند جز آنچه باید.

بایدها چیزهایی هستند به سادگی ِ کس نیست که افتاده آن زلف دو تا نیست

بایدها انتظارهای کوتاهی هستند برای پرستش

.

.

باید، کلام شریعتی­ست؛ آن هنگام که حرف می­زند و می­گوید و می­گوید و می­گوید، بعد به یکباره سکوتی طولانی و چنین ادامه می­دهد : خدایا ، اخلاص، اخلاص

و چه عظمتی در پس حرفها نهفته است.

کتاب­ها و مقالات گرد هم می­آیند و پیچیدگی­ها را به نمایش می­گذارند و توصیفات و چه و چه، تا در یک کلام، همه آنچه در باره فاطمه است با تمام وسعتش به همین سادگی درک کنیم که :

فاطمه، فاطمه است

.

.

.

یا امیر المؤمنین روحـی فداک  / آسمان را دفن کردی زیر خاک؟