دستهایی رو به آسمان،  رو به وسعت ؛

چشمهایی پر از زلالی، معرفت ؛

دلهایی آرام ، مطمئن ؛

« چشم و دل نادیده بر آن حسن پنهان عاشقند

 آفـریـن بـر بینـش دل  آفـریـن بـر هـوش چـشــم

مـژده دیـدار مـی­آرنـد یا پیـغام دوســت؟

 اشک شوق امشب چه می­گوید نهان در گوش چشم »

اینجا دیار اخلاص است، خشت بناهایش گل یاس است و مردمانش اهل … اهل …    اسم خوبی دارد، نوک زبانم بود؛

…

آری

اهل دل هستند

کوچه­ها را چراغانی نمی­کنند، روشنی و نور از دلهاست.

اینجا وعده­ها از جنس حقیقت است. موعودها خود، موصوف­اند.

نه که امروز ز کویت نکشم پای طلب          گر کند بخت مدد تا به قیامت نکشم