یکشنبه 13 فروردین1385
حرفهایی هست برای گفتن، که اگر گوشی نبود نمیگوییم.
و حرفهایی هست برای نگفتن؛
حرفهایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرو نمیآرند؛
حرفهایی شگفت زیبا و اهورایی همینهایند.
و سرمایه ماورایی هرکسی به اندازه حرفهاییست که برای نگفتن دارد.
حرفهای بیتاب و طاقت فرسا که همچون زبانههای بیقرار آتشاند.
کلماتی که پارههای بودن آدمیاند.
اینها هماره در جستجوی مخاطب خویشند.
اگر یافتند ، یافته میشوند،
و در صمیم وجدان او آرام میگیرند.
و اگر مخاطب خویش را نیافتند ، نیستند
...
علی شریعتی
