دستنوشته‌ام بر روی کاغذ مواج بود ودستانم لرزان.
سینه مالامال دردست ای دریغا مرهمی

برای وداع آمده‌ام

آری، در شبی چنین عزیز و شریف

خدایا مگذار آن دعایی را کنم که بر اجابتش واقفم؛ می‌بینی که هنوز ایستاده‌ام

لبریز یا سرریز، اینجا دیگر فرقی نمی‌کند.

خواهم برگشت. شاید خیلی زود. دعا کنید برگردم.
برای دوباره بودن در جمعی چنین صمیمی و یکدل انتظار می‌کشم.

گاه باران همه دغدغه‌اش باغچه نیست

کلبه‌ام هنوز گرم است. روشن است. صفا دارد. پر از مرام و معرفت است. اینجا بمانید. بیرون هوا سرد است. برف می‌آید. سوز دارد. گرگ و شغال دارد. اما، اما من می‌روم به سمت شهر. زود برمی‌گردم. شاید حرفهای نگفته برایتان آوردم. شاید هم راهم را در همین جنگل گم کردم و به شهر نرسیدم. هرچه صلاح باشد.

فقط می‌ماند یک کلام ساده، یک خواهش دوستانه ؛ کمی برایم دعا کنید

یا علی

علی یارتان

پی‌نوشت :                          یا حسین    .