- نمی‌تونی منو دور بزنی. یه قانون واضح و ساده.
ما خودمون پیچکیم. تو بپیچ ما می‌پیچیم. ما می‌پیچیم، تو هم. اما یهو ما یه قری می‌دیم، جا می‌مونی صاف می‌ری تو دیوار !


- شما بگین من چی‌کار کنم با آدمی که کاملا جدی می‌گه : « فلانی پـرزیدنت بیمارستانه ! از وقتی که فرانشیــست (!) داروخانه‌ها زیاد شده، یک بل بشوری راه افتاده که نگو ! »
زده رو دست من !


- نازی جون، بگو چی صدات کنم، نازی همدم من، نرو بذار نیگات کنم، آره تو محشری !


- «وضعیت همچنان در فلّوجه و کرانه باختری رود اردن و نوار غزه نا آرام است.» این کلمه فلوجه اصلا هم خنده دار نیس. ولی ... خیلی باحاله. فکرشو بکن ! به غیر از اخبار ساعت نه، یه آدم معمولی جلوی روت بیاد بگه فلوجه !


- بعضی عبارات هست که بو و طعمشون از پشت نوشته هم حس می‌شه. اینو اینجا می‌نویسم که هروقت خوندمش لذت ببرم. آدمو مست می‌کنه؛
«یک فنجان قهوه تلخ»


- آب یهو به دمای جوش نمی‌رسه، این یک؛ دو، تا یه معلول نباشه، وجود علت بی‌معنیه.
تشنته نه؟


- دیدین وقتی آدم مسافرت می‌ره اولین شبی که می‌خوابه و صبحش بلند می‌شه و چشاشو باز می‌کنه یه حس خوبی بهش دست می‌ده. یه جورایی مغز عادت کرده به دیدن محیط تکراری. اما اون لحظه اول بیدار شدن تو سفر خیلی لذتبخشه.
خوابم میاد. می‌شه بیدارم نکنی؟ می‌شه؟


- کسی هست از صداقت بدش بیاد؟ از خوش‌خلقی؟ یا چه‌می‌دونم از ادب؟
از شعور هم خوشمون میاد. فهم. اون چیزی که روش خیلی حساسیت دارم و می‌دونم هنوزم تو مثال گیر کردی.
یه نظریه : فهم و شعور با تزریق کردن به دست نمی‌آد. حالا هی بیایم بگیم تو می‌فهمی، تو اِلی، بلی. نه جانم. باید تو ذات آدم باشه و اِلا هیشکی بدش نمی‌آد.
یا رب مباد آنکه گدا معتبر شود


- اگه یه وقتی هوس کردین یه غزل حافظ گوش کنین، اینجا می‌تونین پیداش کنین. مال شما.
هر وقت رفتید یاد منم باشین.  [Link]


- اینجا دستمو تو نوشتن باز گذاشتم که هر طور حال می‌کنم بنویسم. زیاد مقید نیستم از اون بابت. قید جای دیگه‌ایه. قید کیفیت. قید حالت.
وقتایی بوده که دلم خواسته تو یه روز شیش تا مطلب بنویسم. گاهی هم مثل الان دلم نمی‌خواد ولی یه حسی بهم می‌گه بنویس. مثل همون حسی که صبح تو اولین برخورد، ناخودآگاه پرسیدم چرا رفته بودین بهشت زهرا؟ همه جا خوردن. حتی خودم. اما دلیلش خیلی ساده بود، چون آقای افشار دیگه بین ما نبود.
قید حیات


- یه غریبه. مثل بقیه.
دستت درد نکنه، ممنون. سیزده روز.
برای خودم متاسفم.


پی‌نوشت : زیر این سقف منقش خط ناموزون نیست        کجی دایره از طرز نگاه من و توست