گدایان بهر روزی طفلشان را کور می‌خواهند
طبیبان جملگـی مخلوق را رنجـور می‌خواهند

همیشــه مرده‌شویان راضینــد از مردن مردم
بنازم مطـربان را مـردمی مسـرور می‌خواهند

پی‌نوشت :
مگو دیگر که حافظ نکته دان است
که ما دیدیم و محکم جاهلی بود

چهره­های ماندگار،چهره­های افتخار. عزیزانی که ذره ذره وجودشان علم است و هنر. که علم هم هنر است.

وقتی محمد نوری با آن صلابت می­خواند و اشک می­ریزد، وقتی پرفسور سمیعی، افتخار بشر، چنان محکم و پرشور سخن می­راند، آن هنگام که استاد ارجمند و یکه­تاز بی­چون و چرای علم دینامیک، دکتر نیکخواه بهرامی ساده و بی­ریا (حتی در پوشش همیشگی­اش) بر بالای تریبون هم از کار مجازی و حقیقی در دنیای واقعی حرف می­زند و همه و همه، چه آنهایی که باید می­بودند و چه آنهایی که نماندند و رفتند ... وقتی اینها به یکباره در برابر دیدگانت قد علم می­کنند، بغضی تمام وجودت را فرا می­گیرد. نه شوق است و نه غم. نه بسط و نه قبض. حسی مجهول. نمی­­دانم شاید همین ناشناخته بودنش لذتی دلگیر به من می­دهد.

شاید به یکباره انبوهی از احساس گناه بر سرم ریخته می­شود. از بودنم. از اینکه عمر گذشت و هیچ نکردم. از بطالت محض. از گذر عمر.   هیچ در دست ندارم. وای بر من. وای بر من. خدایا اصلاحم کن و عاقبتم خیر گردان.

شاید نیز لحظاتی پیش آید که چنان غروری از افتخار ایرانی بودنم، همزبان بودنم، و گاه همنشین بودن با چنین بزرگانی، مرا احاطه کند. اما گذرا؛      که تشنگان علم و معرفت به دنبال خود حقیقتند و نه زبان و خاک.

اما ورای همه اینها، در آن دالانهای تو در تو و اعماق وجود خاک گرفته­ام، جرقه­ای سعی بر روشن شدن دارد، تاریک است اما از پای نمی­نشیند، یک بار،   نشد،   دوباره،   دوباره؛ روشن می­شود.    روشن می­شود چون یقین دارد می­تواند. تصمیم می­گیرد پیش رود و پیش براند چون به وضوح دیده­است که «می­شود»

جرقه­های امید ممکن­است گاهی کم­سو و یا حتی خاموش به نظر رسند اما هیچگاه زنگ نمی­زنند. به اشاره­ای بند است. منتظرند.

.

.
حذف مشکلات، خیالی خام است. شرایط را با دست خودت اصلاح کن.

ایرانی! هم­وطنم! عزیز دل!  برخیز. از خودمان شروع کنیم.

هر چه در توان داری برای اصلاح خودت، اعمال، رفتار و فکرت سرمایه کن. بعدش ترویج خوبی و سازندگی و پیشرفت باش برای جامعه.

دوست عزیزی پرسید تو یک نفر چگونه می­خواهی اصلاح کنی در حالی که همه محیط را فساد و نابسامانی گرفته است؟

گفتم: من یک نفر مثل یه قطره جیوه می­مانم. یک نفر دیگر هم آن دوردست ایستاده، یکی هم آن طرف است. شعاع ما که کم کم بزرگ شود، درست مثل به هم پیوستن قطرات جیوه روی کاغذ، به هم می­رسیم. توده­های بزرگتر ِدیگر هم به مرور به هم می­پیوندند. از آن به بعد آن­کسی انگشت­نما می­شود که همرنگ نباشد.     بعدش گفتم تو هم میایی یک قطره کوچک کوچک جیوه در این صفحه بزرگ روزگار باشی؟   سختی راه بی­شک زیاد است، اما بیا از پای ننشینیم. لااقل پس از صد سال عمر پیش وجدان خودمان شرمسار نباشیم.

  اگر پیاده هم شده سفر کن؛ در ماندن می­پوسی.

.

.

.

دو خاطره هم تعریف کنم از چهره­های ماندگار این دوره:

- در یکی از کنفرانسهایی که پرفسور لوکاس ارائه می­کردند، ایشون سه ساعت تموم برای دویست نفر صحبت کردند و احدالناسی از جاش تکون نخورد. اصلا نفهمیدیم وقت کی گذشته. یهو نگاه کردیم دیدیم سه ساعته میخکوب، جذب صحبتهاش شدیم.

- یک دوره کوتاهی با دکتر نیکخواه بهرامی داشتم. ایشون یه اصطلاح خیلی شیرینی داشتند. وقتی یکی می­پرسید « استاد اگه فلان جای مساله رو عوض کنیم چی می­شه»   ایشونم با همون لهجه دوست داشتنیش و تن صدای قشنگش می­گفت: «اگه این کارو بکنیم مساله حل نمی­شه که هیچ، زهرمار هم می­شه !!!»

پی­نوشت:       ما برای آنکه ایران خانه خوبان شود، رنج دوران برده ایم

کلاه قرمز به کنار، آن کلاه آبی را هم از روی سرت بردار. آن‌ها برای من و تو نیست.
نه در اصول دیوید برنز فرو می‌رویم و نه قوانین مورفی حاکم است.
عوام چه به وجد آمده‌اند ! چه جدی گرفته‌اند مساله را !
.
.
.
قانون، تویی !

 بار دیگر سیب را بویید و ساکت ماند

سخن بسیار یا کم، وقت بیگاه است
                        نگه کن روز کوتاه است
                             هنوز از آشیان دوریم و شب نزدیک